مرا مجنون مرا ليلا 
مرا آواره ميخواهى


تو را مونس، تو را همدم 
تو را صبح و تورا شبنم


تو را ساقى تورا ساغر 
تو را كاشانه ميخواهم


امشب آسمان دور است


سياهى نزديك
من

 غروبت را ديدم


افول غريبانه ات در شب
من آسمانى شدنت را ديدم
امشب..

دلم از سکوت اینجا گرفته

دلم...

ایستاده

برگا یکی یکی از شاخه جدا می شن

آروم لبخند زد

شاید به رقص برگا با آواز نسیم

جایی واسه رفتن نداشت

یا حتی موندن!

خورشید داشت غروب می کرد

زمین سراسر برگ شد

وقت رفتن بود

سلام بر تو ای زن که چون بهار زیبا و شادابی وچون فرشتگان آسمانی مهربان

از چه بگویم؟از عشقت؟که قصه ی دلتنگی هایت را سالهاست خوانده ایم و دیکته کرده ایم

از مادریت؟که خداوند بهشت را زیر پای تو نهاده است

از دلت؟که چون دریا بزرگ است و بی کران،تمام زشتی ها را می شوید و می زداید

از گذشتت؟که همیشه می گذری همچون نسیمی آرام و بی صدا که نغمه ی گذشتنت را حتی گل ها هم احساس نمی کنند،چه برسد به آدمها

از چه روست که دلت اینقدر پرمهر است وجز زخصم کینه به دل نمی گیری؟

سپیدی و از سیاهی نمی هراسی،زیرا که میدانی خدا هست

خدایی که دوستت دارد.

دلش تنگ است می دانم

برای حرف هایم

بغض و اشکم

گریه هایم

گاه گاهی خنده هایم

دفترم برای غم لحظه ها را می شمارد

خوب می داند

وقتی شادم سراغش را نمی گیرم

وای دفترم این روزها چقدر تنهاست!

نگو کی؟ کی؟ کجا؟

قاصدک لبریزه

منتظره پاک شدن و پر زدنه

دلش یه جایی می خواد

                 که هیج جا نیست

قاصدک بازیچه نشد

می دونم مرد اما زنده اس

قاصدک می خواد دل به دریا بزنه

از زمین و زمان و آدما دل بکنه

اما نمی دونم چرا امروز و فردا می کنه

دلش اونقدر پره

              که داره می میره

قاصدک عین جنونه

قاصدک امشب حرف می زنه

قاصدک از پاکی پاک تره

از یه جنین بچه تره

می دونه آدما چیا می خوان

اما ساکته

منتظره

اون که باید بیاد

یه روزی

یه جایی

         حتما میاد

قاصدک خود عشقه!

معنی احساسه

خواست به همه بگه

اما دنیا فریاد کشید

صدای قاصدک تو هیاهو گم شد

قاصدک خواست بره

اما موند تا بگه قاصدکه!

زلال همچون چشمه

خنده های کودکانه اش

                   تصنیفی از سادگی

او خود احساس بود

لبریز از شور

شادی

عشق!

قلب کوچکش جایی برای غم نداشت

لبخندش طلسم غم را می شکست

                                  تقدیم به دوست گلم

دلم نمی خواست امروز برسه

اما رسید و من دارم میرم،نمی دونم کی برمی گردم

شاید فردا شایدم...

مطمئنم محکم تر و شادتر از همیشه میام

خداحافظی نمی کنم

بازم  میگم سلام!

اینم حرف آخر:

چشمای خوشکلم!!

وای چقدر دنیا قشنگه

چون حالم خوبه

دلم اصلا بلد نیست بگیره

راهشو بلدم

بغض داشت خفه ام می کرد

چند تا نفس عمیق

گفتم چرا گریه کنم

وقتی میشه خندید

می تونم مست بشم

باده ی صبح مستم کرد

چرا گریه کنم

حیف نیست چشای خوشکلم خیس بشن؟!

  چشم هایش را بست

آرام گفت برو!

اما در دل فریاد زد بمان

فریادش را جز خودش

                  هیچ کس نشنید

چشم هایش را باز کرد

او رفته بود

بی هیچ اثری

دست خطی

حتی رد پایی

از خود پرسید:

اگر چشم هایم باز بودند

می دید التماس نگاهم را؟

یا اگر نمی گفتم برو

                    می ماند؟!

راستی!!

فریادم را چرا نشنید؟

آیا در دلش به عشقم خندید؟

وای اکنون دست او در دست کیست

چرا ندید اشکی را که بر گونه ام جاری ست

پاسخت را من می گویم:

آن طرف تر

در پس یک دیوار

نا باورانه سکوتت را تماشا می کرد

منتظر بود بگویی:

                  برگرد!!!

  دلم برای تمام دلتنگی هایم تنگ است

چشمانم را می بندم

رویای تو زیباست

چشمانت

لبهایت وقتی می خندی

وای دلم هوای تو را کرده

چشمان سیاهت چون شب

لب خندانت همچون صبح

تو آغاز تمام زیبایی ها هستی

با تو شب زیباست

با تو تنهایی بی معناست

با تو...

  کسی نپرسید چرا می سوزی

همه گفتند نسوز

اما بر هیمه ی قلبم فوت کردند

همه گفتند هستیم

هیچ کس نبود

جز نقشی از خاطره ها

گفتند نسوز

             و آتشم زدند

همه تماشاگر بودند

شاهد پرپر شدنم

ماندم و می مانم

خاکستر هم نفس می کشد

تا خاکستر شدن وقت هست

سوختن مرگ نیست

بعد از ده سال اومدم اینجا،جایی که غریبانه ترین لحظات زندگیمو توش گذروندم

بوی تازگی میاد

بوی عشق

اینجا فقط میشه سکوت کرد و

                                  تماشا

باد روحمو به بازی گرفته

باز عاشق شدم

انگار یه تیکه از بهشت اینجاست

شاخه ها می رقصن

نسیم بازیگوشی می کنه

باز گنجشکا مستن

                  مست مست

مثل من

که لبریز شدم از خاطره

یاد روزایی که....

قرار بود بهار که بیاید بهاری شویم

مست آواز قناری شویم

پر بکشیم تا اوج تا آسمان

هم نفس لاله و نرگس شویم

دنیا برای من و تو جا نداشت

بیا از این دنیا متواری شویم

صدایم کن

تو که صدایم کنی

پیدا می شوم

چشمان پر خواهشم هنوز

تو را می جویند

بی تو این دنیا را نمی خواهم

بی تو تمام جامها لبریز از زهرند

من با تو

            بودن را فهمیدم

دستهای سردم تشنه ی گرمای توأند

عطش دارم

شرابم باش

سیرابم کن

صدایم کن

در میان جمعیت به  دنبال او می گشت

چرا همه یک رنگند

اما هیچ کس چشمان او را ندارد

چشمانی سیاه

           که فقط به آسمان می دوخت

گرما آزارش می داد

حتما اینجاست

صداها گنگ و مبهمند

نگاه ها سرد و بی روح

خسته نبود

هنوز امید داشت

امید دیدن آن نگاه گرم

نگاهی دوخته به آسمان

                       نه به او!!!

و لبخندی همیشه سبز

این همه آدم به کجا میروند

همه ایستادند

کسی فریاد میزند

صداها با هم در ستیزند

مبهم تر از فردا

خاک

فریاد

شیون

و ناگاه سکوت

دو چشم سیاه

در قابی سنگی

چه خواب آرامی

باران

مرداد و تابستان

نه باران نیست

چرا همه تار شدند

کسی پنجره ها را می شست!

دو چشم سیاه

اما بسته

یعنی در این قاب سنگی خفته؟!

آرام تر از همیشه

باران!

نه!

اشک

آرام و بی صدا

باور نمی کنم

او اینجاست

میان جمعیت

با لبخندی آرام

و نگاهی دوخته به آسمان

همه در خوابند

اما او بیدار…

هیچ کس دخترک را ندید

و صدایش را نشنید

هنوز فریاد می زد

او اینجاست

با دو چشم سیاه

               دوخته به آسمان

اونقدر پر که نمی دونم چی بگم

فقط میخوام یه چیزی بهت بگم

دوست دارم